Jan Pankratowicz był prawosławnym kapłanem, który żył w latach 1870–1937. Urodzony w Kłecku, od 1913 roku pełnił funkcję proboszcza parafii w Czyżewiczach. Po zamknięciu jego parafii w 1934 roku, podróżował między wioskami, aby wspierać lokalnych chłopów, zachęcając ich do zachowania wiary i podpisywania petycji o ponowne otwarcie kościołów. Jego aktywna praca duszpasterska doprowadziła do aresztowania go przez władze radzieckie w 1937 roku, co zakończyło się egzekucją w Słucku.
Życie i śmierć
Po służbie w Czyżewiczach, Pankratowicz został kapłanem wędrownym, aby pomagać wspólnotom bez czynnych kościołów. Ponieważ odmówił wyrzeczenia się kapłaństwa w obliczu kary śmierci, został stracony przez NKWD w październiku 1937 roku. Podczas gdy niektóre relacje umiejscawiają jego śmierć w Słucku, inne sugerują, że nastąpiła ona w pobliżu wsi Kalita.
Kult
Został kanonizowany w 1999 roku przez białoruską egarchię Patriarchatu Moskiewskiego jako część Zgromadzenia Nowych Męczenników Eparchii Mińskiej. Jest czczony w Cerkwi Prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 15 października.