Jan Olenevskij był prawosławnym wyznawcą i starcem duchowym żyjącym w XX wieku, urodzonym w 1854 roku w Olenewce. Mimo święcenia na diakona w 1920 roku, sprawował znaczący autorytet pasterski, często udzielając duchowego przewodnictwa zarówno świeckim, jak i duchowieństwu. Przez całe swoje długie życie mierzył się z wielokrotnymi aresztowaniami i prześladowaniami ze strony władz radzieckich z powodu swojej działalności religijnej. Ostatecznie został święcony na kapłana w 1946 roku w wieku 92 lat. Jest uznawany za świętego i wyznawcę wiary w Kościele Prawosławnym.
Życie i posługa


Urodzony w chłopskiej rodzinie, Jan od najmłodszych lat prowadził zdyscyplinowane życie wypełnione modlitwą i postem. Po służbie jako psalmodista, został święcony na diakona w 1920 roku. Nawet jako starzec kontynuował sprawowanie liturgii i spowiedzi, często wymagając pomocy w dotarciu do kościoła. W ostatnich latach życia został święcony na kapłana, kontynuując swoją posługę mimo słabego zdrowia.
Dziedzictwo duchowe

Jan był powszechnie uważany za utalentowanego ojca duchowego, posiadającego zdolności prorocze i uzdrawiające. Ludzie z różnych grup społecznych szukali jego rad, często mimo prób władz państwowych, aby zapobiec takim zgromadzeniom. Jest czczony jako święty, w szczególności wśród nowych męczenników i wyznawców rosyjskiego Kościoła XX wieku. Jego wspomnienie obchodzi się 31 maja.
Kult

Został kanonizowany przez Święty Synod Kościoła Prawosławnego w 2000 roku. Związana z nim znacząca tradycja dotyczy przepowiedni, według której miał zostać pochowany dwukrotnie; po jego śmierci w 1951 roku, w 1996 roku jego szczątki zostały przeniesione z cmentarza, aby umieścić je w pobliżu ołtarza kościelnego.
