Jan Nepomucen był czternastowiecznym czeskim duchownym, który pełnił funkcję wikariusza generalnego w katedrze św. Wita. Urodzony w Pomuku, udał się do Padwy, aby studiować prawo kanoniczne, po czym powrócił do ojczyzny. Pozostał wiernym zwolennikiem arcybiskupa Jana z Jenštejna w okresie konfliktu z królem Wacławem IV. Ta lojalność doprowadziła ostatecznie do jego egzekucji, gdyż król nakazał wrzucić go do rzeki Wełtawy, co spowodowało jego śmierć 20 marca 1393 roku.
Życie i śmierć
Po ukończeniu studiów prawniczych we Włoszech, Jan służył Kościołowi w Czechach. Jego odmowa złamania obowiązków duchownych lub zdrady przełożonego doprowadziła do fatalnego starcia z monarchą. Po egzekucji poprzez wrzucenie do rzeki, jego szczątki zostały złożone w katedrze św. Wita. Tradycyjnie uznaje się go za męczennika Tajemnicy Spowiedzi.
Kult i dziedzictwo
Kościół katolicki beatyfikował go w 1721 roku, a następnie kanonizował w 1729 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 20 marca; jest on uważany za patrona przeciwko powodziom i oszczerstwom. Jego pamięć jest utrwalona poprzez liczne przedstawienia artystyczne oraz jego status jako istotnej postaci w tradycji katolickiej.