Jan Mauropous był bizantyjskim duchownym i uczonym z XI wieku, który sprawował urząd metropolity Euchaity. Urodzony w Papflagonii, przeniósł się do Konstantynopola, gdzie stał się wybitnym nauczycielem i członkiem dworu cesarskiego za panowania Konstantyna IX Monomacha. Choć początkowo cieszył się wysokim statusem jako dworski orator, później przeżył okres wygnania w swojej diecezji. Ostatecznie powrócił do stolicy, aby zamieszkać w klasztorze, gdzie spędził ostatnie lata życia.
Dzieła literackie
Jako płodny pisarz stworzył różnorodny dorobek literacki, obejmujący liczne poematy, listy i oracje. Jego kompozycje często łączyły elementy kultury klasycznej z pobożnością religijną. Jest szczególnie znany ze swoich rozbudowanych kanonów liturgicznych i hymnów. Jego zachowane pisma, utrwalone w różnych rękopisach, odzwierciedlają niestabilność polityczną jego epoki poprzez tematykę dotyczącą nieprzewidywalnej natury życia publicznego.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej. Jego wkład religijny oraz życie jako wysokiego rangą duchownego sprawiły, że został ujęty w kalendarzu kościelnym. Jego wspomnienie przypada 5 października.