Giovanni Maria Boccardo był włoskim kapłanem rzymskokatolickim urodzonym w 1848 roku w Moncalieri. Jest przede wszystkim znany z założenia zgromadzenia zakonnego Ubogich Córek św. Kajetana po wybuchu epidemii cholery w 1884 roku. W trakcie swojej posługi pełnił funkcje nauczyciela, duchowego opiekuna seminalistów oraz proboszcza. Jego oddanie służbie obejmowało opiekę nad chorymi na epidemię oraz niesienie wsparcia duchowego więźniom w Saluzzo. Został beatyfikowany w 1998 roku przez papieża Jana Pawła II.
Życie i posługa
Po święceniach kapłańskich w 1871 roku, Boccardo pełnił różne funkcje, w tym nauczał w Turynie i służył jako kanonik. W 1882 roku został proboszczem Moncalieri, gdzie pozostał aż do pogorszenia stanu zdrowia. Po paraliżu w 1911 roku został zmuszony do rezygnacji z oficjalnych obowiązków. Był starszym bratem Luigiego Boccardo, który również został błogosławiony.
Kult
Kościół katolicki beatyfikował go w 1998 roku podczas wizyty papieskiej w Turynie, po uznaniu cudu związanego z uzdrowieniem w Brazylii. Jego wspomnienie obchodzi się 30 grudnia. Jego zgromadzenie zakonne, które rozrosło się do licznych domów na całym świecie, otrzymało formalną aprobatę papieską w połowie XX wieku.