Jan Klimak był chrześcijańskim mnichem, filozofem i opatem żyjącym w VI–VII wieku w klasztorze na górze Synaj. Znany również jako Jan Drabin, jest czczony jako wybitny mistyk i święty w tradycji katolickiej oraz wschodnioortodoksyjnej. Podczas gdy niektóre tradycje sugerują, że wstąpił do klasztoru jako nastolatek, inne perspektywy historyczne wskazują, że przed przyjęciem życia zakonnego w wieku czterdziestu lat mógł zajmować się prawem. Jest najbardziej znany ze swoich wpływowych pism duchowych, które prowadzą duszę ku Bogu poprzez praktykę ascetyczną.
Pisma duchowe
Jego najtrwalszym dziełem jest Drabina Boża, przewodnik spisany na początku VII wieku. Wykorzystując biblijną symbolikę drabiny Jakuba, tekst opisuje trzydzieści stopni reprezentujących różne cnoty i wady. Stopnie te stanowią ramy dla wzrostu duchowego, przechodząc od podstawowych dyscyplin ascetycznych do wyższych cnót, kulminując ostatecznie w miłości. Jest również autorem krótszego dzieła zatytułowanego Do pasterza.
Kult i dziedzictwo
Drabina pozostaje fundamentalnym tekstem w duchowości bizantyjskiej i jest często czytana podczas Wielkiego Postu. Jego wpływ znajduje odzwierciedlenie w sztuce religijnej, szczególnie w ikonach przedstawiających mnichów wspinających się po drabinie ku Chrystusowi. Jest wspominany jako święty 30 marca zarówno w tradycji wschodniej, jak i zachodniej, a wiele kościołów nosi jego imię.