Jan IV z Konstantynopola, znany również jako Jan Postnik, był VI-wiecznym dostojnikiem duchownym, który sprawował urząd patriarchy Konstantynopola od 582 do 595 roku. Urodzony w mieście w rodzinie rzemieślników, przed wstąpieniem do stanu duchownego pracował jako złotnik. Ma on znaczenie historyczne jako pierwszy lider, który przyjął tytuł patriarchy ekumenicznego. Dzięki swojemu surowemu ascetyzmowi i dobroczynnej naturze, jest czczony jako święty w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w Kościele prawosławnym.
Życie i kariera

Po służbie jako diakon i urzędnik patriarchalny, Jan został mianowany patriarchą przez cesarza Tyberiusza II Konstantyna. Był znany ze skrajnego postu i oddania ubogim. Podczas sprawowania urzędu poruszał się w złożonej polityce kościelnej, w tym zwoływał sobór biskupów wschodnich, aby rozpatrzyć zarzuty przeciwko patriarchowi Antiochii. Jego relacje z papiestwem, a konkretnie z papieżem Grzegorzem I, bywały napięte z powodu sporów teologicznych i rozbieżności administracyjnych.
Dziedzictwo i dzieła

Jemu przypisuje się kilka pism religijnych, w tym podręczniki pokutne oraz kazania dotyczące dziewictwa i fałszywych doktryn. Niektóre z tych tekstów historycznie łączono z dziełami Jana Chryzostoma, choć współcześni uczeni je rozróżniają. Jego wpływ przetrwał dzięki tym tekstom dydaktycznym, które kierowały praktyką spowiedzi i pokuty w Kościele.
