Jan IV Laskarys był bizantyjskim cesarzem w państwie nicejskim, który panował w latach 1258–1261. Urodzony w Izniku w 1250 roku, został władcą w wieku siedmiu lat po śmierci swojego ojca, Teodora II. Jako ostatni monarcha z dynastii Laskarydów, jego panowanie poprzedziło ponowne zdobycie Konstantynopola. Po dojście do władzy Michała VIII Paleologa, młody cesarz został oślepiony i wygnany, a resztę swoich lat spędził jako mnich w Bitynii.
Życie i panowanie
Po śmierci ojca regencja Jana była początkowo sprawowana przez Jerzego Mouzalona, zanim została przejęta przez Michała Paleologa. Po odzyskaniu Konstantynopola w 1261 roku, Michał VIII nakazał oślepienie jedenastoletniego Jana. Akt ten pozbawił go prawa do tronu, co doprowadziło do jego uwięzienia. Przez wiele lat żył jako mnich, a ostatecznie otrzymał wizytę od Andronikosa II, który szukał przebaczenia za czyny swojego ojca.
Kult
Były cesarz zmarł około 1305 roku. Został ostatecznie uznany za świętego, a jego pamięć była czczona w Konstantynopolu w XIV wieku. Jest upamiętniany w tradycji prawosławnej.