Jan Scholastyk był VI-wiecznym dostojnikiem kościelnym, który sprawował urząd patriarchy ekumenicznego Konstantynopola od 565 roku do śmierci w 577 roku. Urodzony w pobliżu Antiochii, był wybitnym prawnikiem, który studiował w lokalnej szkole prawniczej przed wstąpieniem w służbę kościelną. Jego wiedza prawnicza doprowadziła do mianowania go przez cesarza Justyniana I do wdrażania cesarskiej polityki religijnej. Jest powszechnie uznawany za osobę, która wniosła znaczący wkład w organizację i klasyfikację prawa kanonicznego w Kościele wschodnim.
Wkład prawniczy
Jako wybitny kanonista, Jan zreorganizował istniejące dekrety kościelne w systematyczny zbiór znany jako Digest prawa kanonicznego. W przeciwieństwie do wcześniejszych autorów, którzy wymieniali decyzje soborowe chronologicznie, on skategoryzował je według tematu. Sporządził również Nomokanon, skrót integrujący prawa cesarskie z kanonami kościelnymi. Jego praca obejmowała różne dekrety apostolskie i soborowe, zapewniając ustrukturyzowane ramy dla rządów kościelnych.
Kariera kościelna
Po mianowaniu na patriarchę, Jan odegrał rolę w koronacji cesarza Justyna II. Podczas swojego panowania starał się niwelować podziały wewnątrz Kościoła, organizując kompromis między grupami chalcedońskimi i niechalcedońskimi w 567 roku, co na krótko zjednoczyło te frakcje w 571 roku. Zmarł w sierpniu 577 roku, niedługo po cesarzu, którego pomógł koronować.
Kult
Jan jest czczony jako święty w tradycji wschodniego prawosławia. Jego liturgiczne upamiętnienie odbywa się corocznie 31 sierpnia, w rocznicę jego śmierci. Jego dziedzictwo trwa dzięki wpływowej twórczości prawniczej, która pomogła ukształtować administracyjne i sądowe fundamenty wczesnego Kościoła bizantyjskiego.