Jan z Gothii był w VIII wieku metropolitą Doros oraz przywódcą powstania przeciwko panowaniu Chazarów. Urodzony w gotyckiej rodzinie na Krymie w Partenicie, udał się później do Jerozolimy na trzyletnią pielgrzymkę. Po tej podróży, począwszy od 758 roku, sprawował funkcję biskupa w Gruzji, zanim powrócił w rodzinne strony. W tradycji wschodnioortodoksyjnej jest uznawany za świętego ze względu na swoje przywództwo i służbę religijną w okresie politycznych niepokojów w Cesarstwie Bizantyńskim.
Życie i powstanie
W 787 roku Jan zorganizował powstanie mające na celu usunięcie kontroli Chazarów z Gothii. Jego siły zdołały wypędzić lokalny garnizon oraz Tuduna, przejmując kluczowe przełęcze górskie. Choć powstanie początkowo zakończyło się sukcesem, Chazarowie odzyskali miasto w ciągu roku. Po schwytaniu Jan był przetrzymywany w Phoulloi, lecz ostatecznie mu się udało uciec. Uciekł do Amastris, gdzie zmarł około 791 roku.
Kult i dziedzictwo
Kościół wschodnioortodoksyjny kanonizował go jako świętego. Jego szczątki zostały przewiezione z powrotem na górę Ayu-Dag w pobliżu Partenitu, gdzie stoi obecnie pomnik. Jest on upamiętniany w kalendarzu kościelnym 19 maja, natomiast dzień pamięci obchodzony jest 26 czerwca.