Jan Dobry był VII-wiecznym prelatem, który sprawował urząd zarówno jako biskup Genui, jak i arcybiskup Mediolanu. Urodzony w diecezji genueńskiej, przypisuje mu się przywrócenie siedziby biskupiej w Mediolanie po długim okresie wygnania spowodowanego inwazjami Longardów. Znany ze swojej znacznej dobroczynności i hojności, zyskał przydomek dzięki swojemu pełnemu współczucia przywództwu. Pozostaje uznanym świętym w tradycji Kościoła rzymskokatolickiego oraz w tradycji wschodniego prawosławia.
Życie i posługa

Po podboju Genui przez Longardów, Jan objął przywództwo w Mediolanie, skutecznie przywracając obecność biskupa w mieście po dziesięcioleciach nieobecności. Choć z powodu czasu nie mógł uczestniczyć w soborze laterańskim z 649 roku, formalnie poparł jego dekrety. Relacje historyczne, w tym późniejszy poemat, sugerują, że był on niezwykle dobroczynną postacią, która przeniosła również relikwie świętego Syra do Desio. Po śmierci pozostawił swoje liczne dobra Kościołowi mediolańskiemu.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany 10 stycznia, choć niektóre tradycje obchodzą jego święto 2 stycznia. Jego szczątki pierwotnie spoczywały w kościele św. Michała w Domo. W 1582 roku jego ciało, charakteryzujące się wzrostem 1,90 metra, zostało przeniesione do katedry w Mediolanie. Jest nadal czczony w Kościołach katolickim i prawosławnym, a jego święto w Mediolanie jest czasem obchodzone we wrześniu wraz z innymi lokalnymi biskupami.
