Jan Descalzo był franciszkaninem żyjącym w XIV wieku w Bretanii, znanym pod kilkoma imionami, w tym Yannig, oraz pod przydomkiem Discalceat, co oznacza „boso”. Urodzony około 1280 roku w Saint-Vougay, początkowo pracował jako rzemieślnik, zanim został święconym w 1303 roku. Później wstąpił do Zakonu Mniejszego w Quimper, gdzie prowadził życie skrajnej biedy i ascezy. Jest szeroko pamiętany ze swojej niestrudzonej służby ubogim oraz oddania chorym w czasach głodu i zarazy.
Życie i służba

Po przeszkoleniu na murarza i cieślę, Jan studiował w Rennes, gdzie przez trzynaście lat pełnił funkcję rektora. Wybrał życie w ubóstwie, oddając cały swój dochód potrzebującym. W 1316 roku przeprowadził się do Quimper, aby wstąpić do zakonu franciszkanów. Zasłynął z opieki nad cierpiącymi podczas oblężenia Quimper oraz organizowania pomocy podczas regionalnych klęsk głodu. Ostatecznie zmarł na dżumę w 1349 roku, opiekując się chorymi.
Kult
Uznawany za świętego w tradycji ludowej, często nazywany Santig Du, pełni rolę patrona ubogich. Jego grób w Quimper stał się ważnym miejscem pielgrzymek. Unikalnym zwyczajem jest pozostawianie chleba w pobliżu jego relikwii, aby potrzebujący mogli go odebrać, co datuje się na XV wiek. Wyznawcy wzywają go również w celu odnalezienia zagubionych przedmiotów lub o sprzyjającą pogodę. Jego wspomnienie obchodzi się 15 grudnia.
