Jean-Charles Cornay był francuskim księdzem katolickim i misjonarzem należącym do Towarzystwa Misji Zagranicznych Paryża. Urodzony w Loudun w 1809 roku, udał się do Azji z zamiarem dotarcia do Chin, lecz z powodu braku dostępnych przewodników pozostał w Tonkinie. Służył w Wietnamie w okresie intensywnych prześladowań religijnych. W 1837 roku został aresztowany i stracony w Ha Tay na rozkaz cesarza Minh Mânga, stając się jednym z wielu męczenników Wietnamu.
Życie i śmierć


Po ukończeniu studiów teologicznych w Poitiers, Cornay wstąpił do towarzystwa misyjnego w Paryżu. Mimo początkowych wahań rodziców co do jego powołania, pozostał wierny swojej wierze. Podczas próby dotarcia do Syczuanu utknął w Wietnamie. Ostatecznie został święconym kapłanem w 1834 roku. Po aresztowaniu pod zarzutem udziału w rebelii, poddawano go dotkliwym torturom, aż w końcu został stracony przez poćwiartowanie i ścięcie w pobliżu cytadeli Son-Tay.
Kult

Kościół katolicki uznaje Cornaya za świętego. Został beatyfikowany w 1900 roku, a później kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 1988 roku jako część grupy 117 wietnamskich męczenników. Jego wspomnienie obchodzi się 20 września. Jego relikwie znajdują się w kościele w Chieu-Ung.
