Jan Blumowicz był wschodnioortodoksyjnym kapłanem urodzonym w Warszawie w 1888 roku. Po przeprowadzce do Moskwy w 1918 roku, ukończył studia w Moskwskiej Akademii Teologicznej w 1923 roku. Jego późniejsza posługa prowadziła go przez różne miejsca, w tym Krywy Róg i Orechow na Ukrainie, zanim osiadł w Sudaku na Krymie. W 1937 roku został aresztowany przez władze radzieckie pod zarzutem szpiegostwa i udziału w organizacji faszystowskiej. Został stracony przez specjalny trybunał w Symferopolu w 1938 roku.
Życie i posługa
Urodzony w rodzinie robotniczej, Blumowicz podążył za swoim powołaniem religijnym po przeprowadzce do Moskwy. Po ukończeniu akademii służył w kilku parafiach na Ukrainie i na Krymie. Podczas pobytu na Krymie utrzymywał bliską przyjaźń z arcybiskupem Porfirym z Symferopola. Jego posługa zakończyła się w Sudaku w cerkwi Podstawienia Matki Bożej, gdzie pracował aż do aresztowania w lipcu 1937 roku.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej, a konkretnie czczony jako męczennik hierarchalny. Został kanonizowany w 2000 roku do ogólnoprawosławnej czci. Jego wspomnienie obchodzi się 13 kwietnia, jest on również upamiętniany jako część Katedry Nowych Męczenników i Wyznawców Rosji.
