Jan (ur. Iwan Efimowicz Trojański) był wschodnioortodoksyjnym biskupem, który na początku XX wieku pełnił w Kościele różne funkcje. Urodzony w 1862 roku w guberni tambowskiej, był synem diakona i rozpoczął karierę duchowną po ukończeniu studiów teologicznych. Piastował kilka tytułów biskupich, w tym biskupa Sasowa, Akmołańska i Petropawłowsk, a później biskupa Wielkich Łuków i Toropca. Jego posługa charakteryzowała się przywiązaniem do tradycyjnego prawosławia oraz aktywną pracą duszpasterską w okresie znaczącego niepokoju religijnego w Związku Radzieckim.
Kariera kościelna
Po wielu latach służby jako kapłan, Jan został konsekrwowany na biskupa w 1922 roku. Choć przez krótki czas należał do ruchu odnowicielskiego (renowacjonizmu), w 1924 roku wyrzekł się tej przynależności i powrócił do tradycyjnego Kościoła. Następnie pełnił funkcję biskupa Akmołańska i Petropawłowsk. W 1932 roku został mianowany biskupem Rybińska, lecz krótko po tym nominacji został aresztowany i skazany na trzy lata zesłania.
Posługa w Toropcu
Po powrocie z zesłania w 1935 roku, Jan pełnił funkcję biskupa Wielkich Łuków i Toropca. Był znany z częstych kazań, koncentrujących się na istnieniu Boga i znaczeniu świętości. Popierał również ponowne otwarcie zamkniętych kościołów. Jego starania o zaangażowanie lokalnych dzieci poprzez rozdawanie im słodyczy budziły podejrzenia władz, które uważały, że próbuje on przyciągnąć je do wiary.
Męczeństwo i kult
W lipcu 1937 roku Jan został ponownie aresztowany i osadzony w więzieniu w Toropcu. Został skazany na śmierć przez radziecki trybunał i stracony 4 września 1937 roku. Później został uznany za świętego przez Rosyjski Kościół Prawosławny i włączony do grona Nowych Męczenników i Spowiedników Rosji podczas soboru jubileuszowego w 2000 roku.