James Senese (1945–2025) był włoskim saksofonistą, kompozytorem i piosenkarzem-autorem piosenek. Urodzony w Neapolu, jako syn amerykańskiego żołnierza, który opuścił Włochy wkrótce po jego narodzinach, zaczął grać na saksofonie w wieku dwunastu lat. Stał się znany dzięki pracy z zespołem Napoli Centrale oraz długiej współpracy z Pino Danielem, a od 1983 roku wydawał albumy solowe. Zmarł w Neapolu w 2025 roku w wieku 80 lat.
Początki kariery

Senese zaczął grać na saksofonie w wieku dwunastu lat. Profesjonalny debiut zaliczył w latach sześćdziesiątych jako członek zespołu rhythm and bluesowego The Showmen, późniejszego Showmen 2, z którym wygrał edycję konkursu Cantagiro w 1968 roku. W 1974 roku współzałożył i poprowadził jazzowo-progresywno-rockową grupę Napoli Centrale, która rozwiązała się w 1978 roku.
Późniejsza twórczość i uznanie
Po rozpadzie Napoli Centrale Senese rozpoczął długą współpracę z Pino Danielem, występując z nim zarówno w studiu, jak i na scenie. Współpracował także z międzynarodowymi muzykami, m.in. Jamesem Brownem, Ornettem Colemanem, Gilem Evansem, Art Ensemble of Chicago i Robertem De Simone. Jego pierwszy album solowy ukazał się w 1983 roku nakładem wytwórni Polydor Records. Film dokumentalny o nim, zatytułowany „James”, w reżyserii Andrei Della Moniki, miał premierę na 77. Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2020 roku.
