James Chisholm był dziewiętnastowiecznym kapłanem episkopalnym mieszkającym w Portsmouth w Wirginii. Urodzony w 1815 roku w Salem w stanie Massachusetts, początkowo pracował jako nauczyciel w Wirginii, zanim wstąpił do Kościoła episkopalnego. Pełnił funkcję pierwszego rektora kościoła St. John's Episcopal Church, instytucji założonej w 1848 roku. Chisholm jest najbardziej zapamiętany dzięki swoim odważnym działaniom podczas niszczycielskiej epidemii żółtej febry w 1855 roku, kiedy to pozostał w mieście, aby nieść niezbędną pomoc cierpiącym na tę chorobę.
Życie i posługa

Po przeprowadzce z Massachusetts, aby nauczać w Wirginii, Chisholm przeszedł na anglikanizm i został ordynowany. Po założeniu St. John's Episcopal Church sprawował nad nią pieczę jako jej lider. Na początku 1855 roku stracił żonę, co pozostawiło go z odpowiedzialnością za wychowanie dwóch synów. Gdy w regionie wybuchła epidemia żółtej febry, wysłał swoje dzieci w bezpieczne miejsce, lecz sam zdecydował się pozostać w mieście, aby służyć społeczności.
Służba podczas epidemii
Podczas gdy wielu obywateli uciekało przed epidemią, Chisholm pozostał, aby zapewniać pomoc medyczną, żywność oraz opiekę duszpasterską. Współpracował z katolickim księdzem, aby pomagać irlandzkim imigrantom, którzy byli szczególnie narażeni. Jego niestrudzone wysiłki, obejmujące również kopanie grobów, ostatecznie odbiły się na jego zdrowiu. Zmarł w lokalnym szpitalu we wrześniu 1855 roku, krótko po tym, jak dowiedział się, że jeden z jego synów również nie żyje.
