Jakub Borowiczki był prawosławnym świętym, który żył w regionie nowogrodzkim i zmarł około 1540 roku. Według tradycji był pobożnym sędzią i święym głupcem. Mówi się, że zginął trafiony piorunem. Po jego śmierci jego ciało zostało odnalezione przez lokalnych mieszkańców w trumnie dryfującej na krze, co doprowadziło do uznania go za cudotwórcę.
Życie i śmierć

Mało wiadomo o jego wczesnym życiu, ale lokalna tradycja opisuje go jako człowieka pobożnego. Po jego śmierci dębiana trumna zawierająca jego ciało dryfowała w stronę wioski Borowicze rzeką Msta. Mimo prób mieszkańców, aby odepchnąć krę, ta wielokrotnie wracała do brzegu. Sen ujawnił później jego tożsamość jako Jakuba, chrześcijanina, który prosił, aby go nie odrzucano.
Kult
Jego relikwie początkowo przechowywano w małej kaplicy, zanim w 1544 roku przeniesiono je do klasztoru Świętego Ducha. W 1657 roku patriarcha Nikon przeniósł część relikwii do klasztoru Walajskiego Iverskiego, podczas gdy inne części pozostały w Borowiczach. W 1826 roku w Walaju zbudowano relikwiarz, aby go uczcić, a fragment jego szczątków jest zachowany również w Krzyżu Kiy.
