Jakub Benfatti był włoskim dominikaninem żyjącym w XIV wieku, który sprawował urząd biskupa Mantui. Urodzony w połowie XIII wieku w szlacheckiej rodzinie w Mantui, kontynuował zaawansowane studia teologiczne na Uniwersytecie Paryskim, gdzie uzyskał stopień doktora. Po wstąpieniu do Zakonu Kaznodziejów zyskał uznanie dzięki bliskiej przyjaźni z kardynałem Niccolò Boccasinim, który później został papieżem Benedyktem XI. Znany jako „Ojciec Ubogich”, był wysoko ceniony przez wielu papieży za swój charakter oraz oddaną służbę chorym podczas epidemii dżumy.
Życie i służba
Po święceniach kapłańskich Benfatti został mianowany biskupem Mantui na początku XIV wieku. Wykorzystywał swoje stanowisko do finansowania odbudowy katedry w Mantui oraz różnych lokalnych kościołów. W trakcie swojej kariery pełnił funkcję legata papieskiego i uczestniczył w ważnych wydarzeniach kościelnych, takich jak sobór w Vienne. Jego sława człowieka pełnego współczucia rosła, gdy zapewniał szeroką opiekę cierpiącym na epidemie.
Kult
Reputacja biskupa jako osoby świętej przetrwała długo po jego śmierci w 1332 roku. Jego szczątki, które w późniejszych wiekach uznano za niezniszczone, zostały ostatecznie przeniesione do katedry w Mantui. W 1859 roku papież Pius IX ogłosił jego beatyfikację, uznając trwałą lokalną pobożność skierowaną ku niemu. Kościół katolicki wspomina go 5 listopada.