Jakub Abbondo był włoskim kapłanem żyjącym w XVIII wieku, który służył wspólnocie Tronzano Vercellese. Urodzony w 1720 roku, poświęcił życie pracy duszpasterskiej, pełniąc funkcje proboszcza oraz kanonika. Zasłynął oddaniem sakramentom oraz staraniami o prowadzenie parafian poprzez ćwiczenia duchowe. Po jego śmierci w 1788 roku, sława jego świętości doprowadziła do formalnego uznania jego cnotliwego życia, co ostatecznie zaowocowało beatyfikacją przez Kościół katolicki.
Życie i posługa

Po religijnym wychowaniu pod wpływem wuja, Abbondo został święcim kapłańskich w 1744 roku, po otrzymaniu specjalnej papieskiej dyspensy dotyczącej jego wieku. Początkowo nauczał w Vercelli, zanim w 1757 roku powrócił do pracy parafialnej. Jako kapłan skupiał się na tym, aby Ewangelia była dostępna dla wszystkich, często odwiedzając parafian w ich domach. Był oddanym kaznodzieją, który organizował kazania wielkopostne i zapewniał duchowe przewodnictwo inspirowane metodami Ignacego Loyoli.
Kult
Po jego śmierci wiele osób pielgrzymowało do jego grobu, prosząc o wstawiennictwo. Proces jego beatyfikacji trwał przez XX i XXI wiek; w 2014 roku papież Franciszek ogłosił go czcigodnym. Po potwierdzeniu cudu związanego z uzdrowieniem w 1907 roku, został beatyfikowany w Vercelli w 2016 roku. Jego relikwie umieszczono w pobliżu dawnego ołtarza parafialnego, aby umożliwić wiernym oddawanie mu czci.
