Jakow Illiczewski był wschodnioortodoksyjnym kapłanem i męczennikiem, urodzonym w 1873 roku w guberni cherskiej. Po odebraniu wykształcenia religijnego i służbie jako psalmodista oraz nauczyciel, został ordynowany na diakona, a później na kapłana. Służył w różnych parafiach, w tym w cerkwi Pokrowskiej oraz cerkwi Teodora Tyrona. Podczas I wojny światowej zasłynął organizowaniem pomocy dla rannych żołnierzy. Jego posługa w Nowej Pradze zakończyła się tragicznie, gdy został zabity przez siły bolszewickie w 1919 roku, co doprowadziło do jego uznania za świętego.
Życie i służba
Urodzony w rodzinie diakona, Jakow kontynuował studia teologiczne mimo trudności finansowych. Służył jako nauczyciel i psalmodista, zanim został ordynowany na diakona w 1896 roku. Później został doprowadzony do stanu kapłaństwa w 1905 roku. W trakcie swojej posługi był ceniony za oddanie edukacji i działania charytatywne, w szczególności za niesienie pomocy żołnierzom podczas I wojny światowej.
Śmierć i kult
Podczas służby w cerkwi Teodora Tyrona w Nowej Pradze, Jakow został zabity przez bolszewików w 1919 roku. Później został uznany za męczennika i lokalnego świętego diecezji aleksandryjskiej. Po odnalezieniu jego relikwii w 2020 roku, jego szczątki zostały przeniesione do katedry w Aleksandrii, a on sam został oficjalnie ogłoszony świętym przez Kościół w 2021 roku.