Jakow Ewijski, znany również jako św. Jakub z Eubei, był prawosławnym świętym urodzonym w Azji Mniejszej w 1920 roku. Po ucieczce do Grecji jako uchodźca podczas prześladowań ludności greckiej, osiadł na Eubei. Po odbyciu służby wojskowej wstąpił do klasztoru św. Dawida, w którym pozostał przez niemal cztery dekady. Znany z głębokiego oddania modlitwie i postowi, w 1975 roku został opatem, przekształcając klasztor w znaczące centrum duchowe.
Życie i posługa
Podczas trzydziestu dziewięciu lat spędzonych w klasztorze, Jakow służył jako hieromonach, a później jako opat. Był uznawany za przewodnika duchowego i spowiednika, który zachowywał szacunek dla władz kościelnych. Wiele osób, w tym ateiści, szukało pocieszenia w klasztorze pod jego przewodnictwem. Zyskał uznanie dzięki zdolności uzdrawiania chorych poprzez modlitwę oraz dzięki postrzeganym wizjom duchowym dotyczącym przyszłego kierownictwa Kościoła.
Kult
Patriarchat Ekumeniczny kanonizował go 27 listopada 2017 roku. W Kościele prawosławnym wspomina się go 5 grudnia według kalendarza gregoriańskiego, co odpowiada 22 listopada według kalendarza juliańskiego. Jego dziedzictwo trwa dzięki powiększonemu bratu oraz odnowionym celom klasztornym, które ustanowił podczas sprawowania urzędu.