Jaenberht był benedyktyńskim mnichem i opatem opactwa św. Augustyna żyjącym w VIII wieku, który sprawował urząd arcybiskupa Canterbury od 765 do 792 roku. Pochodzący z wpływowej kentyjskiej rodziny, poruszał się w skomplikowanych napięciach politycznych między Kościołem a monarchią merkcką. Jego rządy charakteryzowały się znacznymi tarciami z królem Offą, szczególnie w kwestii sporów terytorialnych oraz prób króla ograniczenia autorytetu Canterbury poprzez ustanowienie rywalizującego arcybiskupstwa w Lichfield.
Kariera kościelna
Po służbie jako opat, Jaenberht został konsekrowany na arcybiskupa na dworze króla Offy. W 766 roku otrzymał pallium, co potwierdziło jego władzę papieską. Podczas swojego panowania przewodniczył kilku soborom kościelnym, w tym zgromadzeniom w Brentford i Londynie. Jego relacje z merkcką koroną były często napięte, gdyż sprzeciwiał się wpływom króla na sprawy Kentu i odmówił udziału w koronacji syna Offy.
Konflikty polityczne
Arcybiskup mierzył się ze znacznym oporem ze strony króla Offy, który konfiskował ziemie należące do arcybiskupstwa i dążył do utworzenia konkurencyjnego arcybiskupstwa w Lichfield. Odmowa wspierania politycznych manewrów króla, takich jak usunięcie z władzy dynastii kentyjskiej, przyczyniła się do tych napięć. Nie jest pewne, czy za życia formalnie uznał legitymację nowo utworzonego biskupstwa w Lichfield.
Kult
Po śmierci w Canterbury 12 sierpnia 792 roku, Jaenberht został uznany za świętego. Został pochowany w kościele opactwa św. Augustyna. Jest czczony w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 12 sierpnia.