Jacek Maria Cormier był francuskim dominikaninem i teologiem, który sprawował urząd mistrza generalnego Zakonu Kaznodziejskich od 1904 roku aż do śmierci w 1916 roku. Urodzony w Orleanie w 1832 roku jako Louis Stanislas Henri Cormier, wstąpił do zakonu dominikanów i został święcony w 1856 roku. W trakcie swojej kariery zakonnej pełnił różne funkcje kierownicze, w tym sprawował urząd przeora w Corbara oraz był pierwszym przeorem prowincjałem w Tuluzie. Zapamiętano go jako wybitnego lidera administracyjnego oraz osobę, która dążyła do rozszerzenia obecności dominikanów na całym świecie.
Życie i przewodnictwo

Po wstąpieniu do zakonu dominikanów, Cormier piastował kilka stanowisk, takich jak przeor wspólnoty w Marsylii. Jako mistrz generalny nadzorował globalną ekspansję prowincji dominikańskich. Odegrał również kluczową rolę w reorganizacji Angelicum w Rzymie. Jego kadencja charakteryzowała się znaczącymi zmianami organizacyjnymi w Zakonie Kaznodziejskich, którym przewodniczył przez dwanaście lat, aż do śmierci w Rzymie w 1916 roku.
Kult

Kościół katolicki uznaje jego świętość, a on sam został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1994 roku. Jest czczony jako błogosławiony, a jego wspomnienie obchodzi się 21 maja.
