Giuseppe Girotti (w polskiej tradycji: Józef Girotti) był włoskim dominikaninem, teologiem i biblistą, który żył w latach 1905–1945. Jako oddany członek Zakonu Dominikanów pełnił funkcję profesora teologii i specjalizował się w badaniach nad Pismem Świętym. Podczas II wojny światowej wykorzystywał swoje stanowisko, aby pomagać Żydom, dostarczając im fałszywe dokumenty tożsamości i organizując bezpieczne miejsca ukrycia, aby chronić ich przed Holokaustem. Jego opór wobec reżimu faszystowskiego oraz wysiłki na rzecz ratowania życia doprowadziły ostatecznie do jego aresztowania i śmierci w obozie koncentracyjnym Dachau.
Życie i posługa

Urodzony w Albie, Girotti wstąpił do Zakonu Dominikanów i został święconym kapłanem w 1930 roku. Kontynuował zaawansowane studia biblijne w Rzymie i Jerozolimie, publikując później prace naukowe dotyczące Ksiąg Izajasza i Mądrości. Podczas nauczania w Turynie stał się przeciwnikiem włoskiego faszyzmu. Jego głęboki szacunek dla kultury żydowskiej, wzmocniony podczas pobytu w Jerozolimie, skłonił go do działalności humanitarnej mającej na celu pomoc osobom prześladowanym przez nazistowską okupację.
Śmierć i kult
Po aresztowaniu za pomoc rannemu partyzantowi, Girotti był przetrzymywany w kilku więzieniach, zanim trafił do Dachau. Zmarł tam 1 kwietnia 1945 roku po zdiagnozowaniu prawdopodobnie raka. Został beatyfikowany przez papieża Franciszka w 2014 roku, który uznał go za męczennika. Ponadto Yad Vashem uczciło jego pamięć, nadając mu tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata – wyróżnienia przyznawanego tym, którzy ryzykowali życie, aby ratować Żydów.
