Izajasz był prorokiem żyjącym w VIII wieku p.n.e. w Królestwie Judy. Pełnił funkcję wyroczni za panowania kilku królów, w tym Ozjasza, Achaza i Ezechiasza. Jest patronem biblijnej Księgi Izajasza, której sześćdziesiąt sześć rozdziałów tradycyjnie przypisuje się jemu, choć uczeni spierają się, czy dzieło to stanowi pracę jednego autora, czy szkoły proroków. Uznawany za świętego w różnych tradycjach chrześcijańskich, jest wspominany ze względu na swoje przesłania skierowane do ludu Izraela oraz rolę doradcy króla Ezechiasza podczas inwazji asyryjskich.
Życie i posługa


Działający w VIII wieku p.n.e. Izajasz udzielał wskazówek władcom Judy. Według przekazów zachęcał króla Ezechiasza do oporu przeciwko armii asyryjskiej, podczas czego anioł Boży miał uderzyć w najeźdźców. Niektóre tradycje sugerują, że był ojcem dwóch synów, Szeara-Jaszuba i Machera-Szalal-Hasz-Baza, a jego żona była również uważana za prorokinię. Tradycja talmudyczna głosi, że zmarł jako męczennik za panowania króla Manassego.
Kult


Izajasz jest czczony jako święty w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 9 maja. Jego pisma prorocze pozostają centralnym elementem Biblii Hebrajskiej oraz chrześcijańskiego Starego Testamentu, przy czym niektóre fragmenty, takie jak te dotyczące Immanuela, są interpretowane przez chrześcijan jako proroctwa dotyczące dziewiczego narodzenia Jezusa.
