Izaak ze Stella był XII-wiecznym teologiem i filozofem, który należał zarówno do zakonu cystersów, jak i kartuzów. Urodzony w Anglii, studiował w Paryżu, zanim wstąpił do cystersów w okresie reform prowadzonych przez Bernardina z Clairvaux. Pełnił funkcję opata klasztoru w Stella niedaleko Poitiers, a później założył wspólnotę monastyczną na wyspie Île de Ré. Jego twórczość intelektualna łączyła chrześcijański mistycyzm z myślą neoplatońską i arystotelesowską, wywierając trwały wpływ na średniowieczne studia psychologiczne i teologiczne.
Życie i dzieło
Po studiach w Paryżu Izaak wstąpił do zakonu cystersów, stając się ostatecznie opatem w Stella w 1147 roku. Później założył klasztor na wybrzeżu Atlantyku na wyspie Île de Ré, zanim powrócił do Stella. Jego dziedzictwo teologiczne obejmuje pięćdziesiąt pięć zachowanych kazań oraz istotny list do Alchera z Clairvaux. List ten, badający naturę duszy poprzez połączenie teorii arystotelesowskich i neoplatońskich, wywarł wpływ na późniejszą spekulację mistyczną dzięki włączeniu go do szeroko rozpowszechnionych średniowiecznych kompendiów.
Kult
Izaak jest uznawany za błogosławioną postać w tradycji chrześcijańskiej. Jego pisma, w szczególności alegoryczny komentarz do Mszy świętej oraz listy filozoficzne, stanowiły ważne fundamenty dla dyskursu teologicznego XIII wieku. Jego wpływ utrzymywał się dzięki powszechnemu wykorzystaniu jego idei w tekstach antropologicznych, które często przypisywano Augustynowi z Hippony.