Izaak z Kordoby był mnichem i męczennikiem żyjącym w IX wieku, urodzonym w szlacheckiej rodzinie w Kordobie. Po zdobyciu szerokiego wykształcenia w zakresie nauk świeckich i teologicznych, wykorzystywał swoją biegłość w języku arabskim, służąc jako syndyk ogólny. Dążąc do życia w duchowym oddaniu, ostatecznie porzucił swój świecki status, aby wstąpić do klasztoru w Tabana. W okresie intensywnych prześladowań chrześcijan został stracony za swoje przekonania religijne 3 czerwca 851 roku.
Życie i śmierć
Po udanej karierze w służbie publicznej, Izaak wstąpił do klasztoru w Tabana, położonego niedaleko jego miejsca urodzenia. Jego życie w cichym oddaniu zostało przerwane przez gwałtowny atak na wspólnotę chrześcijańską. Ponieważ odmówił wyrzeczenia się wiary, został poddany brutalnej egzekucji, podczas której powieszono go do góry nogami i spalono żywcem.
Kult
Izaak jest uznawany za jednego z 48 Męczenników Kordobańskich. W Kościele katolickim jego wspomnienie obchodzi się 7 czerwca, choć upamiętnia się również dzień jego śmierci. Jest czczony za niezłomność podczas ówczesnych prześladowań religijnych.