Izaak I z Optiny (urzony jako Iwan Antimonow w 1810 roku) był wybitnym XIX-wiecznym prawosławnym przywódcą monastycznym. Urodzony w zamożnej rodzinie kupieckiej w Kursku, wstąpił do klasztoru Optina Pustyn w 1847 roku po podjęciu decyzji o poświęceniu życia religijnego. Choć początkowo z powodu swojej pokory wahał się przed przyjęciem święceń, ostatecznie służył jako hierodiakon i hieromonach. Później został przeorem klasztoru, sprawując tę funkcję przez trzydzieści dwa lata, podczas których nadzorował znaczący rozwój strukturalny i duchowy wspólnoty.
Życie i przywództwo
Jako przeor Optina Pustyn, Izaak kierował rozległymi projektami budowlanymi, w tym rozbudową katedry Kazan oraz założeniem szpitala z przylegającą do niego apteką. Założył również pobliski klasztor żeński i ulepszył infrastrukturę klasztorną, budując domy gościnne dla podróżnych oraz świecznictwo. Pod koniec życia przyjął wyższe śluby monastyczne (schemę), zanim zmarł w 1894 roku.
Kult i dziedzictwo
Jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej i zaliczany do grona czternastu starców optińskich. Jego relikwie zostały odnalezione w 1995 roku podczas prac renowacyjnych w katedrze Kazan. Został oficjalnie ogłoszony świętym do kultu ogólnoprawosławnego w 2000 roku, a część jego relikwii jest przechowywana w klasztorze pustelni Ekateryny.