Izaak był znaczącym biblijnym patriarchą, synem Abrahama i Sary. Urodzony w Kanaan, jest uznawany za centralną postać tradycji abrahamowych i był ojcem bliźniaków: Ezawa i Jakuba. Jego imię, oznaczające „ten, który się śmieje”, nawiązuje do reakcji rodziców, gdy usłyszeli, że w ich starości pociechą będzie dziecko. Przez całe życie przebywał w Kanaan, stając się ostatecznie ojcem rodów, które dały początek dwunastu plemionom Izraela.
Życie i rodzina


Po narodzinach Izaak stał się częścią przymierza Bożego zawartego z jego rodzicami. W czasach jego młodości ojciec, Abraham, niemal go złożył w ofierze jako próbę wiary, lecz anioł interweniował, aby zapobiec temu czynowi. Później poślubił Rebekę, z którą po latach bezpłodności doczekał się bliźniaków. W późniejszych latach życia niewidomy Izaak słynnie udzielił błogosławieństwa Jakubowi, który go oszukał, wybierając Jakuba jako swojego głównego dziedzica zamiast Ezawa.
Kult i pochówek


Izaak jest czczony jako święty w kilku tradycjach, w tym w katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 25 marca. Po śmierci w wieku 180 lat został pochowany przez swoich synów w Hebronie. Według lokalnej tradycji spoczywa w Grocie Przodków wraz ze swoimi rodzicami, Abrahamem i Sarą, a także Jakubem i Lechą.
