Iwetta z Huy była chrześcijańską prorokinią i pustelnicą (ankoretką) żyjącą w XII wieku w Huy w Belgii. Urodzona w zamożnej rodzinie, została zmuszona do małżeństwa w wieku trzynastu lat, w którym spłodziła troje dzieci, choć do osiemnastych roku życia została wdową. Po owdowieniu poświęciła się służbie religijnej, ostatecznie zamieszkawszy jako pustelnica w celi kaplicy. Znana ze swojej duchowej przenikliwości, udzielała rad pielgrzymom i upominała lokalny duchowieństwo w kwestii ich postępowania. Zmarła w 1228 roku i jest upamiętniana jako błogosławiona postać w tradycji katolickiej.
Życie i pobożność

Po owdowieniu Iwetta pragnęła życia religijnego, co wywołało napięcia z jej ojcem. Aby realizować swoje powołanie, przeniosła się do szpitala dla trędowatych w Statte, aby opiekować się chorymi. Później, po ceremonii odprawionej przez opata z Orval, wstąpiła do celi jako pustelnica. W tym czasie zyskała reputację osoby posiadającej dar proroczy, co skłoniło ją do udzielania duchowych rad wielu podróżnym, a nawet do konfrontowania się z lokalnymi kapłanami w sprawie ich zachowania.
Kult i dziedzictwo

Życie Iwetty zostało udokumentowane przez premonstratenskiego mnicha Hugh z Floreffe. Choć nigdy nie została formalnie kanonizowana, Kościół katolicki uznaje ją za błogosławioną. Jej wspomnienie obchodzi się 13 stycznia, w dzień jej śmierci. Jej religijny wpływ sięgał również jej rodziny, gdyż jej syn Eustachiusz został ostatecznie opatem z Orval i również został uznany za błogosławionego.
