Iwan Skadowski był prawosławnym kapłanem urodzonym w 1874 roku w Chersoniu w znamienitej rodzinie ziemskiej. Po pełnieniu funkcji lokalnego urzędnika i pracy w rolnictwie, przyjął święcenia kapłańskie w 1918 roku. Stał się ważną postacią w ruchu podziemnego Kościoła, odmawiając uznania władzy duchownych współpracujących z rządem radzieckim. Z powodu niezłomnego oporu wobec państwa i wierności wierze, był wielokrotnie aresztowany, co ostatecznie doprowadziło do jego egzekucji w 1937 roku.
Życie i posługa
Po studiach chemicznych i winiarskich, Skadowski służył jako urzędnik okręgowy, zanim wstąpił do duchowieństwa. Początkowo sprawował posługę w różnych kościołach w Chersoniu, lecz ostatecznie przeniósł się do kościoła cmentarnego po odmowie akceptacji duchownych związanych z ruchem odnowieńców (renowacjonistów). Od 1927 roku prowadził tajną wspólnotę liczącą około stu wiernych, sprawując potajemne nocne nabożeństwa, aby podtrzymać tradycyjne praktyki prawosławne w epoce radzieckiej.
Prześladowania i śmierć
Jego odmowa kompromisu z władzami radzieckimi doprowadziła do wielokrotnych aresztowań oraz okresów uwięzienia lub wygnania. W 1931 roku został skazany na pięć lat w obozach Wiszery, po czym zesłano go do Turtkula. W 1937 roku, podczas pobytu na zesłaniu, został ponownie aresztowany za organizowanie nielegalnych spotkań modlitewnych. Został stracony przez radziecki trybunał w październiku 1937 roku wraz z arcybiskupem Prokopijem.
Kult
Skadowski jest uznawany za męczennika (hieromartyr) w tradycji prawosławnej. Od 1996 roku był czczony lokalnie przez Kościół Prawosławny Ukraiński. W 2000 roku został oficjalnie kanonizowany przez Kościół Prawosławny Rosyjski jako część Nowych Męczenników i Spowiedników Rosji, otrzymując ogólnoprawosławne uznanie za swoje poświęcenie.