Ithamar był biskupem Rochester w VII wieku, który jako pierwszy urodzony w Saksonii biskup w Anglii. Ukonsekrowany przez arcybiskupa Honoriusa, został odnotowany przez historyka Bedy jako człowiek uczony i wzorowy w swoim postępowaniu. W przeciwieństwie do wielu jego poprzedników, którzy wywodzili się z misji rzymskich lub tradycji irlandzkiej, Ithamar należał do narodu kentyjskiego. Po objęciu urzędu przyjął imię pochodzące ze Starego Testamentu, co było praktyką częstszą w Kościele celtyckim niż w tradycji rzymskiej.
Kariera kościelna
Podczas sprawowania urzędu biskupa, Ithamar odegrał istotną rolę w kierowaniu angielskim Kościołem. W marcu 655 roku dokonał konsekracji Deusdedita, który stał się pierwszym saskim arcybiskupem Canterbury. Jego przywództwo pomogło w przejściu struktury kościelnej regionu w stronę lokalnego, saskiego duchowieństwa.
Kult i dziedzictwo
Po śmierci w Rochester, prawdopodobnie około 656 roku, Ithamar został uznany za świętego. Był czczony w sanktuarium w katedrze w Rochester, gdzie w XII wieku jego szczątki przeniesiono do większego monumentu. Choć nie zachowała się pełna biografia, XII-wieczny manuskrypt przechowuje zbiór jego cudów. Jego wspomnienie obchodzi się 10 czerwca.