Isfryd z Ratzeburg był duchownym norbertankiem, który od 1179 roku sprawował urząd trzeciego biskupa Ratzeburg. Urodzony około 1200 roku, wcześniej pełnił funkcje kanonika w klasztorze w Cappenberg oraz proboszcza w Jerichow. Był ceniony za swoje talenty administracyjne, w szczególności za umiejętność zakładania licznych parafii oraz wysiłki włożone w odbudowę klasztoru w Floreffe po pożarze. Zmarł w Ratzeburgu 15 czerwca 1204 roku.
Kariera duchowna
Przed objęciem urzędu biskupa, Isfryd ukończył budowę romańskiego kościoła kolegiackiego w Jerichow. Po zniszczeniu klasztoru w Floreffe, z sukcesem ponownie zgromadził rozproszonych kanoników we wspólnocie. Jego przywództwo objęło również poświęcenie kościoła kolegiackiego w Postel w Belgii. Kroniki historyczne opisują go jako człowieka charakteryzującego się wytrwałością, pokorą i chrześcijańską mądrością.
Kult
Isfryd jest uznawany za świętego i jest wspominany 15 czerwca. W diecezji Osnabrück jest czczony od dawna, a tradycja ta została oficjalnie potwierdzona dla zakonu norbertanek w 1725 roku. Przedstawienia artystyczne biskupa często ukazują go wykonującego cuda, takie jak uzdrowienie niewidomego lub przemienienie wody w wino.