Isabella de Rosis była włoską zakonnicą z XIX wieku, urodzoną w szlacheckiej rodzinie w Rossano w Kalabrii. Po odebraniu edukacji w Neapolu, w wieku piętnastu lat poświęciła się życiu zakonnemu poprzez konsekrację Najświętszemu Sercu. W 1875 roku założyła Siostry Reparatorki Najświętszego Serca, zakon skupiony wokół tematów miłości i reparacji. Pełniła funkcję Przełożonej Generalnej tej kongregacji aż do śmierci w Neapolu w 1911 roku.
Życie i działalność
Urodzona w 1842 roku, Isabella studiowała w klasztorze św. Klary w Neapolu. Jej powołanie religijne doprowadziło ją do założenia Sióstr Reparatorek w 1875 roku. Duchowy fundament jej zakonu kładł nacisk na modlitwę, mortyfikację oraz koncepcję reparacji. Podczas sprawowania funkcji Przełożonej Generalnej prowadziła wspólnotę zgodnie z tymi zasadami pobożności.
Kult
Kościół katolicki uznaje jej znaczenie duchowe, gdyż została ogłoszona błogosławioną przez papieża Benedykta XVI. Status ten odzwierciedla jej uznaną świętość oraz wpływ jej fundacji religijnej na tradycję Najświętszego Serca.