Irynarch Rostowski był rosyjskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w XVI wieku, który urodził się w chłopskiej rodzinie w Kondakowie. Po przyjęciu imienia chrzestnego Eliasz, w wieku trzydziestu lat wstąpił do klasztoru św. Borysa i Gleba w dystrykcie rostowskim. Był znany z głębokiego oddania obowiązkom monastycznym i nocnym modlitwom, często śpiąc na ziemi. Jego ascetyczny tryb życia obejmował chodzenie boso po śniegu, praktykę, którą przyjął po oddaniu obuwia potrzebującemu wędrowcowi.
Życie monastyczne

Służąc w swoim klasztorze, Irynarch był towarzyszem Jana Brodatego. Żył w skrajnej surowości, poświęcając się modlitwie i pracy. Jego współczucie wobec innych objawiało się poprzez poświęcenie, a konkretnie w momencie, gdy oddał swoje buty bosemu wędrowcowi, wybierając znoszenie zimna bez obuwia.
Kult i dziedzictwo
Jako mistyk i wizjoner, Irynarch jest wspominany ze względu na swoje duchowe wglądy. Po jego śmierci w 1616 roku wierzono, że jego relikwie posiadają moc uzdrawiania różnych dolegliwości fizycznych i psychicznych. Jest czczony jako święty w Kościele Prawosławnym, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 13 stycznia.
