Iow Lgowski był mnichem i fundatorem klasztorów z XVII wieku, związanym z początkami ruchu staroobrzędowego. Urodzony jako Iwan, miał opuścić rodzinę w okolicach Wołokołamska w wieku dwunastu lat, aby poświęcić się życiu religijnemu, ostatecznie dołączając do Ławry Trójcy Świętej Sergiusza. Przez całe życie zakładał i odnawiał kilka klasztorów, w tym Uspienską Mogilewską i klasztory Nikołskie. Został później ważną postacią w tradycji staroobrzędowej, zakładając warowny klasztor w pobliżu Ryłska, a ostatecznie osiedlając się nad Donem, gdzie założył swój ostatni klasztor.
Życie monastyczne
Po obłokach na mnicha około 1610 roku, Iow poświęcił się zakładaniu wspólnot religijnych. Założył klasztor nad rzeką Mogilewką, a później przeniósł się na opuszczoną pustelnię Rakowską, aby ją odnowićć. Jego praca monastyczna obejmowała odbudowę klasztoru Nikołskiego nad rzeką Derżą. Podczas pobytu w Moskwie był współbratem patriarchy Filareta, jednak później uciekł z miasta, aby uniknąć rozważania jego kandydatury na stanowisko patriarchy.
Era staroobrzędowców
Po rozłamie kościelnym, Iow odrzucił reformy Nikona. Przeniósł się do gór Lgowskich, gdzie zbudował klasztor poświęcony świętemu Demetriuszowi z Tesaloniki, który skutecznie bronił się przed najazdami Tatarów krymskich. Potajemnie udzielał również komunii więzionej szlachcianie Feodosii Morozowej. Z powodu narastających prześladowań ostatecznie przeniósł się w region Donu, gdzie założył klasztor Pokrowski przed śmiercią.
Kult
Iow jest czczony przez wspólnoty staroobrzędowe, szczególnie wśród Dońskich Kozaków. Uznawany jest za świętego przez Staroprawosławną Cerkiew, został ogłoszony świętym czczonym w 2018 roku. Jego pamięć jest czczona poprzez procesje religijne w diecezjach Donu i Kaukazu 22 maja, które upamiętniają rocznicę jego śmierci.