Książę Jan Konstantynowicz Rosji był członkiem rodziny cesarskiej i odznaczonym orderami oficerem wojskowym. Urodzony w Pawłowsku w 1886 roku, nosił tytuł księcia z krwi cesarskiej po zmianie praw domowych, która obniżyła jego status z wielkiego księcia. Znany z głębokiej pobożności, służył jako subdiakon i dyrygent chóru. Po rewolucji rosyjskiej został zesłany na Ural, gdzie w lipcu 1918 roku został zamordowany przez władze bolszewickie w pobliżu Alapajewska.
Życie i służba

Po zawarciu małżeństwa z księżną Heleną Serbką w 1911 roku, książę doczekał się dwojga dzieci, w tym księżniczki Jekateryny, ostatniej członkini dynastii urodzonej przed jej upadkiem. Podczas pierwszej wojny światowej służył na froncie i otrzymał odznaczenia wojskowe. Jego życie duchowe stanowiło centralny punkt jego tożsamości, co skłoniło go do podjęcia służby kościelnej w Piotrogrodzie po wybuchu rewolucji.
Śmierć i kult
W 1918 roku książę został zamordowany w szybie kopalnianym w pobliżu Alapajewska wraz z kilkoma krewnymi. Jego szczątki zostały ostatecznie złożone w spoczynku w Pekinie na cmentarzu misji prawosławnej. Ze względu na jego pobożność i męczeństwo, jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej.
