Innokentij był prawosławnym świętym i archimandrytą, urodzonym w 1881 roku w wiosce Moicency. Po wstąpieniu do życia zakonnego został w 1908 roku ordynowany na diakona, a później na kapłana. Służył jako towarzysz celi biskupa Piotra ze Staricy, a ostatecznie został przeorem klasztoru Alekiejewskiego w Akatowie. Jego służba została przerwana przez aresztowanie w 1926 roku, co doprowadziło do jego śmierci w obozie specjalnego przeznaczenia na Wyspach Solowieckich w 1928 roku.
Życie i służba
Urodzony w kozackiej rodzinie, Innokentij wstąpił do zakonu po ukończeniu edukacji podstawowej. Po ślubach zakonnych w 1908 roku awansował w hierarchii duchownej, służąc jako dziekan klasztorów w diecezji omskiej. Później towarzyszył biskupowi Piotrowi w Woroneżu, gdzie został wyniesiony do stopnia archimandryty i zarządzał klasztorem w Akatowie.
Aresztowanie i śmierć
Pod koniec 1926 roku władze aresztowały Innokentija w ramach procesu sądowego dotyczącego biskupa Piotra. Po osadzeniu w więzieniu Łubianka otrzymał wyrok trzech lat więzienia i w kwietniu 1927 roku został przeniesiony do obozu na Wyspach Solowieckich. Podczas uwięzienia poważnie zachorował i zmarł 6 stycznia 1928 roku.
Kult
Jest uznawany za czczonego męczennika w tradycji prawosławnej. W 2000 roku Sobór Biskupów oficjalnie ogłosił go świętym wśród nowych męczenników i wyznawców Rosji.