Incydent 28 lutego (chiń. 二二八事件) to antyrządowe powstanie na Tajwanie w 1947 roku, brutalnie stłumione przez nacjonalistyczny rząd Republiki Chińskiej, na czele którego stało Kuomintang. Zaczęło się 28 lutego po konfrontacji w Tajpej dotyczącej nielegalnie sprzedawanych papierosów, która przerodziła się w powszechne zamieszki. W następującej po nich pacyfikacji zginęły tysiące cywilów. Wydarzenie uznaje się za jedno z najważniejszych w nowożytnej historii Tajwanu, a jego skutki stały się istotnym impulsem dla ruchu na rzecz niepodległości Tajwanu.
Tło powstania








Po kapitulacji Japonii w 1945 roku Tajwan przeszedł pod administrację chińską, co zakończyło pięćdziesięcioletnie japońskie rządy kolonialne. Wielu mieszkańców szybko zaczęło żywić urazę do władz Kuomintangu, którym zarzucano dowolne konfiskaty mienia, niegospodarność i wykluczenie z życia politycznego. Niedobory, rozległy czarny rynek oraz galopująca inflacja pogłębiały niezadowolenie, a na początku 1947 roku te krzywdy znacznie się nawarstwiły.
Pacyfikacja i skutki







Powstanie wybuchło po tym, jak funkcjonariusz oddał strzał w tłum w Tajpej, a protesty rozprzestrzeniły się na całą wyspę, gdy demonstranci zajęli stację radiową i nadawali wiadomości o buncie. Rząd wysłał posiłki, a powstanie stłumiono z użyciem przemocy. W następującym po tym stanie wojennym Biały Terror prześladował domniemanych przeciwników politycznych, a incydent przez długi czas był zbyt drażliwym tematem, by o nim mówić. Od 1995 roku jest on otwarcie analizowany, a 28 lutego obchodzi się obecnie jako Dzień Pamięci o Pokoju.
