Imelda Lambertini była włoską mistyczką żyjącą w XIV wieku, należącą do zakonu dominikanów. Urodzona w 1332 roku w Bolonii jako córka hrabiego Egany Lambertiniego, w wieku dziewięciu lat wstąpiła do wspólnoty sióstr Zakonu Kaznodziejów. Jej krótkie życie zakończyło się w 1333 roku po przyjęciu Eucharystii. Uznana za błogowaną, jest czczona za głęboką pobożność duchową oraz związek z sakramentem.
Życie i śmierć
Urodzona w szlacheckiej rodzinie w Bolonii, Imelda żyła jako siostra zakonna we wspólnocie dominikańskiej. Zmarła 12 maja 1333 roku, krótko po przyjęciu Komunii Świętej. Jej pisma duchowe uzyskały aprobatę teologów, odzwierciedlając głębię jej wiary podczas krótkiego czasu spędzonego w habitu zakonnym.
Kult i dziedzictwo
Papież Leon XII ogłosił Imeldę błogowaną; jest ona pamiętana jako patronka dzieci przyjmujących Pierwszą Komunię Świętą. Jej wspomnienie obchodzi się 12 maja, datę często łączoną ze świętowaniem Pierwszej Komunii. Jej relikwie znajdują się w kościele San Sigismondo w Bolonii.