Ildefons z Toledo był VII-wiecznym benedyktyńskim mnichem, teologiem i arcybiskupem Toledo, żyjącym w okresie wizygockim na Półwyspie Iberyjskim. Urodzony w znamienitej rodzinie w Toledo, początkowo wstąpił do życia zakonnego w klasztorze Agali, gdzie pełnił funkcję opata i założył konwent dla kobiet. Po śmierci swojego wuja, Eugeniusza, został metropolitą Toledo. Zapamiętano go przede wszystkim dzięki wpływowym pismom teologicznym dotyczącym Najświętszej Maryi Panny oraz znaczącej roli przywódczej w Kościele wizygockim.
Życie i kariera

Wykształcony przez swojego wuja, Ildefons wstąpił do klasztoru Agali, sprzeciwiając się pierwotnym zamiarom rodziny dotyczącym jego drogi duchownej. Jako opat uczestniczył w kilku ważnych soborach kościelnych. Jego przejście do episkopatu nastąpiło za sprawą króla Rekceswinta po śmierci biskupa Eugeniusza. Podczas swojego panowania jako arcybiskup pozostawał centralną postacią w krajobrazie religijnym i politycznym Królestwa Wizygockiego.
Dziedzictwo teologiczne

Jest postacią fundamentalną dla hiszpańskiej teologii maryjnej, szczególnie dzięki swojemu dziełu De perpetua virginitate Mariae. Tekst ten, broniący wiecznej dziewictwa Maryi, pomógł ukształtować regionalną pobożność. Wnosił również wkład w De viris illustribus, rozwijając biograficzne dzieło Izydora z Sewilli. Jego pisma są cenione przez uczonych za styl retoryczny oraz wartość historyczną dotyczącą życia Kościoła w VII wieku.
Kult
Święty w tradycji katolickiej i prawosławnej, jest wspominany 23 stycznia. Według legendy Najświętsza Maryja Panna objawiła mu się, wręczając mu święte szaty. Jest czczony jako patron Toledo i Zamory. Jego wpływ rozprzestrzenił się na cały świat dzięki hiszpańskim misjonarzom, co doprowadziło do powstania różnych miejsc nazwanych na jego cześć na Filipinach, w Gwatemali i w obu Amerykach.
