Ilarion Gdowski był wschodnioortodoksyjnym świętym monastycznym, który zmarł w 1476 roku. Jako uczeń Eufrozyma Pskowskiego, założył klasztor Ozierśki Pokrowski w pobliżu Gdowa nad brzegiem rzeki Żelcha. Mimo bliskości Zakonu Inflanckiego, założony przez niego klasztor stał się ważnym ośrodkiem religijnym. Dzięki jego staraniom prawosławie zostało rozprzestrzenione wśród ludu estońskiego. Został pochowany w pobliżu północnej bramy ołtarzowej kościoła Pokrowski w zbudowanym przez niego klasztorze.
Życie i działalność

Po szkoleniu u Eufrozyma Pskowskiego, założyciela klasztoru Trzech Hierarchów Eleazar, Ilarion założył klasztor Ozierśki Pokrowski. Poświęcił wiele energii na rozwój i ulepszanie tego miejsca kultu. Jego działalność misyjna była znacząca, gdyż pomagał rozszerzać zasięg wiary prawosławnej na regiony zamieszkane przez Estończyków.
Kult
W tradycji prawosławnej czczony jest jako czcigodny święty monastyczny. Jego pamięć jest upamiętniana w dwóch konkretnych datach: 21 października, który jest dniem jego imienin, oraz 28 marca, w rocznicę jego śmierci. Pozostaje on ważną postacią w historii wspólnot monastycznych w pobliżu jeziora Chudzkiego.
