Ilarion był wschodnioortodoksyjnym metropolitą żyjącym w XVIII wieku, który sprawował urząd biskupa Suzdala i Jurjewa. Urodzony w 1631 roku w Niżnym Nowogrodzie w rodzinie kapłańskiej, od najmłodszych lat wykazywał wyjątkowy intelekt, opanowując teksty religijne już w czwartym roku życia. Po krótkim okresie życia w małżeństwie poświęcił się monastycyzmowi, stając się ostatecznie kluczową postacią w rozwoju klasztoru na Pustyni Florińskiej. Jest wspominany ze względu na swoje duchowe przywództwo oraz rolę fundatora świętych budowli klasztornych.
Życie monastyczne

Po wstąpieniu do życia zakonnego w 1653 roku, Ilarion poszukiwał samotności na odległej pustyni. Po niszczycielskiej zarazie, która pochłonęła wielu jego współbraci zakonnych, żył jako pustelnik w lasach. W tym czasie jego kazania przyciągnęły wielu wyznawców, co skłoniło go do powrotu do klasztoru na Pustyni Florińskiej, aby odbudować i rozszerzyć wspólnotę.
Budowa klasztoru

Ilarion odegrał kluczową rolę w ustanowieniu klasztoru na Pustyni Florińskiej. Osobiście angażował się w prace fizyczne, takie jak budowa mostów i udrażnianie ścieżek dla pielgrzymów. Nadzorował budowę nowego kościoła poświęconego Efremo Syryjczykowi i ustanowił ogrodzenie klasztorne, które – jak podaje – poświęcił po wizji świętych Zozymy i Sawwatii.
Kult
Święty jest czczony w tradycji wschodnioortodoksyjnej. Został kanonizowany w 1982 roku i jest upamiętniany 27 grudnia. Jego dziedzictwo jest związane z duchowymi fundamentami klasztoru, który pomógł zbudować, służąc jako wzór wytrwałości w trudnościach i oddania służbie monastycznej.
