Ignacy z Lakoni był osiemnastowiecznym bratem zakonno-laickim kapucynem urodzonym na Sardynii. Po przeżyciu ciężkiej choroby w młodości, poświęcił swoje życie Bogu, wstępując do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Znany ze swojej skrajnej pokory i oddania ubogim, spędził większość życia jako żebrak zbierający jałmużnę w Cagliari. Mimo różnych dolegliwości fizycznych, w tym ślepoty pod koniec życia, pozostał wierny swoim obowiązkom religijnym i służbie innym aż do śmierci w 1781 roku.
Życie i służba
Urodzony jako Francesco Peis, wstąpił do życia zakonnego po ślubie złożonym podczas okresu choroby. Służył swojemu zakonowi poprzez pracę fizyczną w tkalniach, a później poprzez zbieranie jałmużny. Był wysoko ceniony za swój skromny charakter, często stanowiąc cichy przykład dla osób w swoim otoczeniu. Często udzielał duchowego wsparcia niepiśmiennym oraz oferował pocieszenie chorym i cierpiącym.
Kult i cuda
Uznany za cudotwórcę, przypisuje mu się 121 cudów za życia. Po jego śmierci jego grób stał się miejscem zgłaszanych cudów, co doprowadziło do jego beatyfikacji w 1940 roku i kanonizacji w 1951 roku. Jest czczony jako patron studentów, żebraków oraz prowincji Oristano. Jego ciało pozostaje niezniszczone w Cagliari, gdzie wspomina się go 11 maja.