Ignacy był wschodnioortodoksyjnym biskupem, urodzonym w 1887 roku w Moskwie w rodzinie kapłańskiej. Po ukończeniu studiów teologicznych przyjął śluby zakonne i służył jako nauczyciel oraz naukowiec. Awansował na stanowisko biskupa Biełowa, a później biskupa Skopina, pełniąc funkcję wikariusza w diecezji rjażańskiej. W trakcie swojej służby pozostawał niezłomnym zwolennikiem patriarchy Tichona, odmawiając uznania reformatorskich ruchów kościelnych. Jego opór wobec tych grup doprowadził do wielokrotnych aresztowań i ostatecznej męczeńskiej śmierci w radzieckim systemie obozów pracy w 1938 roku.
Życie i służba

Po złożeniu ślubów zakonnych Ignacy pełnił różne funkcje, w tym rolę duchowego kierownika. Jako biskup założył w Biełowie pobożną wspólnotę, aby promować chrześcijańskie wychowanie moralne. Z powodu odmowy uznania przywództwa reformatorskiego Kościoła został odwołany ze swojego stanowiska i poddawany powtarzającym się prześladowaniom ze strony władz radzieckich. Przeszedł przez kilka uwięzień, w tym pobyt w obozie specjalnym na Solówkach, zanim został skierowany w rejon Archangielska.
Śmierć i kult

Ignacy zmarł w lutym 1938 roku podczas przebywania w obozie Kuylag w obwodzie archangielskim. Został kanonizowany przez Kościół prawosławny w 2002 roku jako część zgromadzenia Nowych Męczenników i Spowiedników Rosji. Jego wspomnienie obchodzi się 28 stycznia (10 lutego) oraz 10 czerwca (23 czerwca); jest również uwzględniony w zgromadzeniu świętych rjażańskich.
