Ida z Leuven była cysterską zakonnicą i mistyczką z Niderlandów żyjącą w XIII wieku. Urodzona w zamożnej rodzinie w Leuven, dążyła do życia zakonnego mimo znacznego oporu i złego traktowania ze strony ojca. Po okresie służby jako reformatorka (ankoretka), wstąpiła do opactwa Roosendael. Jej życie jest dokumentowane głównie za pośrednictwem listów pisanych przez jej spowiednika, Hugo. Jest uznawana za świętą w Kościele katolickim za swoją głęboką pobożność i doświadczenia duchowe.
Życie i powołanie
Urodzona w Księstwie Brabancji, Ida początkowo poszukiwała życia w samotności jako ankoretka. Później wstąpiła do cysterskiego opactwa Roosendael, w którym była ceniona za swoją obecność. Jej przejście do życia zakonnego było trudne, gdyż ojciec próbował uniemożliwić jej powołanie poprzez różne formy surowego traktowania.
Doświadczenia mistyczne
Ida była znana z intensywnych łask mistycznych, które obejmowały wizje Dzieciątka Jezus. Według tradycji doświadczała fizycznych spotkań z Dzieciątkiem, polegających na zabawie z nim i opiece nad nim. Mówi się również, że w trakcie swojego życia duchowego otrzymała stygmaty.
Kult
Po jej śmierci sława świętości Idy doprowadziła do tego, że została uhonorowana jako święta. Została beatyfikowana za swoją pokorę i oddanie. Kościół katolicki oficjalnie obchodzi jej wspomnienie 13 kwietnia, co stanowi uznanie ustanowione przez papieża Klemensa XI w 1719 roku.