Hunna była arystokratką z Alzacji żyjącą w VII wieku, czczoną w Kościele katolickim jako święta. Urodzona w uprzywilejowanej rodzinie jako córka księcia, wyszła za mąż za arystokratę imieniem Huno. Pod wpływem pustelnika, świętego Deodatusa z Nevers, poświęciła znaczną część swojego życia służeniu ubogim członkom swojej społeczności. Jest powszechnie uznawana za osobę prowadzącą działalność charytatywną i wspomina się ją corocznie 15 kwietnia.
Życie i służba
Zarządzając swoim majątkiem i rodziną podczas dyplomatycznych podróży męża, Hunna skupiała się na pomaganiu sąsiadom. Zapewniała niezbędną opiekę chorym, w tym gotowanie, opiekę nad dziećmi oraz sprzątanie. Jej częsta praca polegająca na praniu i wymianie odzieży dla potrzebujących sprawiła, że nazywano ją Świętą Praczką. Jej syn, który również był świętym, założył później klasztor w Ebersheim.
Kult i dziedzictwo
Hunna jest tradycyjnie czczona jako patronka praczek. W epoce nowożytnej uczeni sklasyfikowali ją jako świętą domową, typ pobożnej arystokratki, której lokalna sława wynikała z oddanej służby domowej i społecznej. Została formalnie kanonizowana przez papieża Leona X w 1520 roku.