Hugolin Zeffirini był włoskim bratem zakonnym i pustelnikiem z XIV wieku, należącym do zakonu augustianów. Urodzony w 1320 roku w zamożnej rodzinie w Cortonie, zdecydował się porzucić bogactwa, aby prowadzić ascetyczny tryb życia. Ostatecznie osiadł w pustelni świętego Onufrego, gdzie żył w głębokiej prostocie. Rozpoznany za swoją świętość jeszcze za życia, jest obecnie czczony w Kościele katolickim jako błogosławiony.
Życie i ascetyzm
Po porzuceniu szlacheckiego wychowania, Hugolin wstąpił do zakonu pustelników augustiańskich. Zasłynął surowym ascetyzmem i pobożnością. Choć mieszkańcy jego rodzinnej Cortony starali się oddawać mu cześć jeszcze za jego życia, odrzucał on takie zainteresowanie, aby skupić się na samotnym życiu w pustelni.
Kult
Kult Hugolina został zatwierdzony przez papieża Piusa VII w 1804 roku. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 21 lub 22 marca. Wspomina się go jako błogosławioną postać za jego oddanie świętemu i zdyscyplinowanemu sposobowi życia.