Hua Guofeng (1921–2008) był chińskim politykiem, który pełnił funkcję przewodniczącego Komunistycznej Partii Chin oraz premiera Chin. Został wybrany na następcę Mao Zedonga i po śmierci Mao oraz premiera Zhou Enlaja sprawował najwyższe stanowiska rządowe, partyjne i wojskowe. Stopniowo usuwany z władzy w latach 1978–1981, następnie wycofał się z życia politycznego, pozostając członkiem Komitetu Centralnego do 2002 roku.
Wczesna kariera


Urodzony w Jiaocheng w prowincji Shanxi, Hua wstąpił do Komunistycznej Partii Chin w 1938 roku i walczył jako partyzant podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej oraz wojny domowej w Chinach. Po zwycięstwie komunistów budował karierę w prowincji Hunan, gdzie pełnił funkcję sekretarza partii w rejonie Xiangtan, obejmującym miejsce urodzenia Mao, Shaoshan. Ogólnokrajową rozpoznawalność zyskał na początku lat siedemdziesiątych, w 1973 roku przejął kierownictwo Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a w 1975 roku został wicepremierem.
Dojście do przywództwa


Po śmierci Zhou Enlaja w styczniu 1976 roku Mao powierzył Huaowi obowiązki p.o. premiera, a następnie mianował go pierwszym wiceprzewodniczącym partii. W październiku 1976 roku, miesiąc po śmierci Mao, Hua przy pomocy szefa bezpieczeństwa Wang Dongxinga i innych usunął z władzy Czteroosobową Bandę. Został przewodniczącym partii oraz przewodniczącym Centralnej Komisji Wojskowej, a odnotowuje się, że jest jedynym najwyższym przywódcą, który sprawował urząd premiera.
Upadek politycznego znaczenia


Hua zakończył wiele najbardziej skrajnych polityk rewolucji kulturalnej, w dużej mierze jednak utrzymał gospodarkę nakazową i linię maoistowską. Między grudniem 1978 a czerwcem 1981 roku Deng Xiaoping wraz ze swoimi zwolennikami pozbawił go pozycji najwyższego przywódcy, choć zachował on niektóre tytuły. Stopniowo odsunął się od życia politycznego, nadal jednak upierając się przy słuszności zasad maoizmu.
